Engin Çetinkaya

Bu cümlelerden sonra aşağıda yazdığım hikâye, bugün, yapay zekâ veya kurumsal söylemlerden alışık olmadığınız şekilde, beni tanıyanların “Hah, Engin Hoca!” diyecekleri yalın ve samimi bir dille yazılmıştır.

Hikâyenin başlangıcı daha eskilere gidiyor. 1987'li yıllarda, Türkiye'ye ilk gelen Commodore 64 furyası ile lise yıllarında başlıyor. Lise yıllarında arkadaşlarım ile kurduğum Commodore Fan Club ve Freeze Frame kartuşları ile başladığım heyecan, bugün hiçbir değer kaybetmeden devam ediyor.

Üniversitede bilgisayar mühendisliği okuduğum yıllarda, yine o yılları hatırlayanlar bilir ki bizler yabancı kaynaklara çok zor ulaşıyorduk. Orijinal bir kitaba ulaşmak zaten imkânsızdı da, bizler Beyazıt, Çınaraltı'ndaki sahaflardan bulurduk yabancı kitapların fotokopilerini. İlk aldığım kitap, Bjarne Stroustrup’un yazmış olduğu C++ kitabı idi. Sonraki yıllarda Türkiye'ye konuşmacı olarak gelmişti Bjarne Stroustrup. Yıllar sonra kendisinin fotokopi kitabını kullandığım için özür diledim, kendisi de kızgın olmadığını belirtmişti 😊

Belki de bu zorluklar bize paylaşımcı olmayı öğretti. Ne güzel yıllardı 90'lı yıllarda! Paylaşmanın önemini çok iyi bilen birkaç değerli arkadaşımla birlikte Sitebuilders diye bir BT organizasyonu kurmuştuk. O yılların popüler teknolojisi Mailing List’imiz vardı ki her gün yüzlerce yazışma olurdu, sorular sorulur, bilenler cevap verirdi. Ben de aktif olarak cevap vermeye çalışarak bilgiye başkalarının da ulaşmasını sağlardım.

Herkesin her şeyi bilmediği, ama bilmediğini bildiği yıllardı. Birbirimize rakip de olsak yardımcı oluyorduk. Hz. Mevlana'nın sözü hiç çıkmaz aklımdan: “Bir mum, bir başka mumu yakarak aydınlığından hiçbir şey kaybetmez.” demiştir.

Yıllar içerisinde dünyanın ve Türkiye'nin en büyük firmalarında çeşitli teknik görevlerde çalışmam, bilişim teknolojilerinin birçok dalında tecrübe edinmemi sağladı. Yine zamanının en meşhur bilişim eğitim merkezi Netron’da MCSA eğitimleri veren bir Microsoft Certified Trainer (MCT) idim. Bildiğimi yine paylaşıyordum. Yine oradaki çok değerli eğitmen arkadaşlarımdan ve öğrencilerimden ne çok bilgi öğrenmişimdir, öğretebildiysem de ne âlâ bana. Hâlâ görüşürüm o yıllardaki öğrenci arkadaşlarımla, hepsi şu anda çeşitli şirketlerde Bilişim Teknolojilerinde görev yapıyor.

Sonra hikâyede yeni sayfa açılıyor. Çalıştığım firmalarda hep teknik rollerde idim. Hep BT’nin daha farklı yönetilmesi gerektiğini düşünmüşümdür. Bu, benim BT yönetiminde farklı strateji ve bakış açısı geliştirmemi sağladı. Sonra bir gün Dire Straits grubunun solisti Mark Knopfler’in müziğe başlama hikâyesini okudum. Mark şöyle diyor: “Bir gün dünyada kendi dinlemek istediğim müziğin olmadığına karar verdim ve kendi dinlemek istediğim müziği yaptım.” Vay canına, dedim, evet çözüm bu! Eğer çalıştığım firmalarda BT yönetimini beğenmiyorsam ve bunu değiştiremiyorsam, kendi çözümlerimi yapabileceğim, kendi firmamı kurmalıyım.

İşte bu bakış açısı ile kurdum Çözümtek’i. Bildiğim, biriktirdiğim tüm teknik bilgilerle başladım yoluma.

Sonra bir yandan da VMware eğitmenliğine soyundum. VMware Certified Instructor (VCI) olarak birçok firmaya VMware eğitimleri vermeye başladım. Şunu rahatlıkla söyleyebilirim ki insan gerçekten en iyi öğrenmeyi, eğitim vererek elde ediyor. En iyisini öğretmek istiyorsanız, çok çalışıyorsunuz. Benim verdiğim tüm eğitimlerin en farklı yanlarından biri de sadece bir eğitmen olmadığım için, hâlihazırda piyasada birçok firma ile de çalıştığım için bir yandan da ciddi bir pratik bilgim oluşuyordu. Eğitimlerimde bu pratik bilgileri de paylaşmam, öğrencilerin daha da dikkatini çekiyordu, çünkü ben eğitim slaytlarında yazmayanı da anlatıyordum.

Yıllarla birlikte bir baktım ki ben bir Cloud Provider olmuşum, Türkiye'de bir Lokal Cloud Provider işine girmişim. Birçok firmadan çok daha eski olup da neden onlar kadar büyük olmadığımın cevabı da çok basit aslında. Ben bu işin satış ve pazarlamasını bilmiyorum ki... Yahu, satış ve pazarlama yapsın diye işe aldığımız kişileri de 3 aya kalmaz teknik adama çeviriyoruz. Şirketin DNA’sında bu var.

Rakiplerimin de işin içinden çıkamadığı noktalarda onlara severek destek olacak kadar da etik olmaya çalışmışımdır. Bunu herkes bilir, kimse de inkâr etmez.

Çok uzattım biliyorum, yavaş yavaş hikâyenin bu kısmını bitireyim. Geldiğimiz noktada işimizi en iyi şekilde yapmaya çalışıyoruz, ilk günkü gibi. Commodore 64 oyun yüklerken hani L (Shift) O (load) yazardık ya, bunu yazarken nasıl heyecanlanıyorsam, hâlâ o heyecandayım.

Haaa, bütün bunları yazdığımda benim işten başka bir şey bilmeyen bir işkolik olduğumu düşündürdüysem size, hiç öyle de değil. Serbest paraşütten tutun da dağcılıktan, motosikletten, dalgıçlıktan, yelkenden çıkın tüm doğa sporları ile de ilgilendim. Hikâyenin bu kısmını da başka bir mecrada konuşuruz.

Benim hikâyem hâlâ devam ediyor. 20 yıl olmuştur herhâlde Altın Örümcek jüriliği, yeni yeni Sercan Akdemir ile birlikte SpeakUP Tech videoları ile aydınlanmaya, aydınlatmaya ve paylaşmaya devam ediyorum.

Hayatta sizlerin de hikâyesi olsun. Hikâyeler bir başkasına ışık tutsun, yol göstersin. Elbet sizi çekemeyenler de olacaktır. İnanın onlar sizin kadar dolmamış, biriktirmemiş insanlardır. Gülün geçin...